Zortrax otwiera ekosystem. Jak używać nieoficjalnych filamentów?

Nieco ponad 2 miesiące temu pisałem na temat Zortraxa M200, którym się bawię (link). Wspominałem, że Zortrax ma politykę nie pozwalającą na używanie filamentów innych producentów – po prostu w Z-Suite nie było możliwości ustawienia temperatur i innych parametrów charakterystycznych dla materiałów, jedynie była lista gotowych presetów na materiały firmy. Rozwiązanie to miało swoje zalety (niedoświadczeni użytkownicy nie musieli się martwić o dobór parametrów i uszkodzenie sprzętu przez wprowadzenie nieodpowiednich wartości), ale także wady (filamenty Z-… były relatywnie drogie względem konkurencji i wiele osób rezygnowało przez to z drukarek firmy z Olsztyna).

Szok

Jednak, przedwczoraj to się zmieniło i Zortrax wypuścił nową wersję Z-Suite (1.10), w której, w zakładce „Advanced” pojawia się opcja „External materials”. Można wręcz powiedzieć, że świat oszalał, bo w ciągu godziny od publikacji ich postu, dostałem do niego link od 14 różnych osób, w komentarzach zawrzała burza, a post był udostępniany w wielu grupach (sam go zresztą udostępniłem w grupie Zortrax Polska, skupiającej polskich użytkowników tego sprzętu).

Zdezorientowani

Ale wtedy pojawiły się pierwsze głosy, które zachęciły mnie do napisania tego tekstu. Parę osób się wyłamało i przyznało, że poza M200 nie mieli żadnej innej drukarki, i, o ile dla przeciętnego użytkownika RepRapów te parametry są znajome, bo występują w większości slicerów, tak dla tych osób to jest totalny kosmos. Zatem co te parametry właściwie oznaczają?

Lećmy zatem po kolei – wybór materiału

Aby wyświetlić takie menu, musimy wybrać na dole ustawień opcję „Advanced Settings”, a następnie, w lewym górnym rogu z rozwijanego menu przełączyć się z „Zortrax Materials” na „External Materials”. Wtedy z listy materiałów znikną nazwy typu „Z-ABS”, „Z-HIPS” itp, a pojawią się określenia typu „ABS-based filament, „HIPS-based filament”.
Co to oznacza? Jeśli nasz materiał jest oparty o ABS, ale nie jest nim w 100%, to wybieramy właśnie ten preset. Przykładem, może jednak bardziej związanym z PLA, którego jeszcze Zortrax nie wspiera natywnie, są filamenty typu Woodfill, Laybrick itp. Wybranie odpowiedniego typu materiału spowoduje wstępne przygotowanie dalszych ustawień.
Następnie wybieramy grubość warstwy (wysokość pojedynczej wydrukowanej warstwy – im mniejsza, tym warstw jest więcej i wydruk dłużej trwa, jednak wszelkie zaokrąglenia pozbawione są „schodków”).

Ustawienia temperatury

Tego brakowało mi najbardziej, bo moim zdaniem M200 grzał za słabo stół i wydruki się podwijały. Ja sobie do tej pory radziłem z pomocą rezystora wlutowanego w szereg z termistorem, co podwyższało mi temperaturę stołu z 65 do 95 stopni i raz na zawsze zażegnało problem warpingu.
Mamy zatem dostęp do dwóch parametrów – „extrusion temp”, czyli temperatura głowicy, oraz „platform temp”, czyli temperatura stołu roboczego. Typowe parametry dla różnych materiałów, w moim przypadku to:
ABS: 245-280/80-100
PLA: 195-220/60-90
HIPS: 230-270/70-95
Podwyższenie temperatury powoduje, że materiał łatwiej płynie przez głowicę, jednak jego zastygnięcie trwa dłużej, więc model może się deformować. Większość producentów na pudełku z filamentem nadrukowuje proponowane temperatury, jednak polecam wykonać kilka wydruków testowych i sprawdzić jak wychodzą w różnych temperaturach.

Ustawienia retrakcji

Retrakcja, to taki zabawny „trick” zapobiegający kapaniu filamentu z dyszy podczas jej przemieszczenia. Polega na tym, że extruder szybkim ruchem wycofuje filament odrobinę w górę, co powoduje „zassanie” filamentu do środka głowicy. Parametry proponowane przez Zortraxa są względnie dobre, jednak można je skorygować – gdy na wydruku pojawiają się charakterystyczne „nitki”, tudzież „włoski”, należy zwiększyć retrakcję. Natomiast gdy zdarza się, że dysza się zapycha, co może być spowodowane zbyt dalekim cofnięciem roztopionego filamentu, zmniejszamy retrakcję.

Prędkość druku

Wg mnie, domyślna prędkość druku w M200 jest optymalna, jednak możemy eksperymentować z przyspieszaniem wydruku (głowica może przestać nadążać z topieniem filamentu i usłyszymy przeskakiwanie extrudera na filamencie), bądź z jego spowolnieniem (pozwoli to uzyskać jeszcze dokładniejszy kształt i może się okazać pomocne przy druku z elastycznych materiałów).

Górne i dolne wypełnienia

Oznacza to procent wypełnienia górnej, oraz dolnej warstwy (stosunek materiału do pustej przestrzeni) – w przypadku górnej warstwy operując tym parametrem możemy uzyskać gładką powierzchnię (gdy ścieżki się nie stykają, zwiększamy wypełnienie, gdy się zlewają i powstają „kołnierze” – zmniejszamy wypełnienie). W przypadku dolnej warstwy zmniejszenie wypełnienia ułatwi oderwanie raftu, zwiększenie spowoduje lepszą przyczepność wydruku do raftu.

Seam

Seam, to szew, czyli miejsce, gdzie głowica kończy jedną warstwę i zaczyna kolejną. Pojawia się tam delikatny defekt w postaci malutkiej kropki. W trybie normal szew jest układany względnie w jednej linii. W trybie random, jest rozrzucany w przypadkowych miejscach.

Extruder flow ratio

Jest to ilość podawanego materiału podczas druku – gdy materiału jest za mało (ścianki się nie zespajają), zwiększamy flow, gdy jest za dużo (powstają nadlewy), zmniejszamy flow.

Infill

Model w środku nie jest w 100% zalany materiałem – wybierając odpowiedni stosunek wypełnienia do przestrzeni, możemy zmniejszyć zużycie materiału kosztem zmniejszonej wytrzymałości. „Mesh” oznacza wykonywanie samych obrysów, natomiast „shell” to tylko pojedyncza „skorupka” obiektu.

Support

Angle, czyli kąt, decyduje, jak bardzo musi być pochylona krawędź, zanim zostanie podparta, natomiast opcja support lite usuwa kontury supportu, pozostawiając jedynie jego wypełnienie.

Offsets

Offset ustawiamy, gdy mamy problem z pasowaniami. Na przykładzie tulei i wałka, outer contours offset zmieniamy, gdy średnica wałka jest za mała, bądź za duża, natomiast holes offset zmieniamy, gdy średnica wewnętrzna tulei jest za duża, bądź za mała.

Smart bridges

Jest to funkcja, która wykrywa, gdy w elemencie występują krótkie przewieszenia (mosty) i prowadzi ścieżki prostopadle do nich, aby się jak najmniej zapadały, co pozwala uniknąć w tym miejscu supportów.

Surface layers

Ilość warstw powierzchni górnej i dolnej oznacza, że tyle warstw na górze i dole elementu będzie wypełnione w 100% (dzięki temu, gdy mamy małe wypełnienie wydruku, nie zapadają się górne warstwy, a dodatkowo wydruk jest bardziej wytrzymały).

Fan speed

Moc nawiewu chłodzącego wydruk teoretycznie powinna być jak największa, aby materiał możliwie szybko zastygał po opuszczeniu głowicy i wydruk nam się nie deformował, jednak zbyt intensywne chłodzenie w przypadku materiałów o dużym skurczy (np ABS) może spowodować odkształcenie i pęknięcia.

Mam nadzieję, że względnie przybliżyłem wszelkie parametry. W przypadku jakichś wątpliwości i potrzeby zasięgnięcia porady, śmiało piszcie do mnie na kontakt@maciejdrukuje.pl